Czasem z jednej tkaniny powstają zaledwie dwie lub trzy sztuki ubrania, a zamówienie w sklepie internetowym uruchamia dopiero pracę nad jego uszyciem. Creownia od ponad dwunastu lat rozwija markę opartą na własnych pracowniach krawieckich i indywidualnym kontakcie z klientkami. Od ponad trzech lat jest obecna także w Bydgoszczy. Podczas „Chodź na Dworcową” zaprosiła mieszkańców do stołu krawieckiego, przy którym dzieci mogły współtworzyć własne czapki. Z Małgorzatą Owczarzak, specjalistką do spraw marketingu w Creowni, rozmawiamy o lokalnej produkcji, cenie pracy krawieckiej, sprzedaży internetowej i tym, co mieszkańcy odkryli przy Dworcowej.
Podczas „Chodź na Dworcową” zaprosiliście mieszkańców na pokaz mody, warsztaty dla dzieci i spotkanie przy stole krawieckim. Co chcieliście w ten sposób pokazać?
Przede wszystkim serce Creowni, czyli właśnie stół krawiecki. Chcieliśmy pokazać, jak kroimy, szyjemy i jak wiele można u nas zrobić. Zależało nam też na zainteresowaniu dzieci krawiectwem. Mam poczucie, że ten zawód trochę zanika, a przecież daje ogromne możliwości pracy twórczej. Chcieliśmy, żeby najmłodsi zobaczyli, jak powstaje rzecz od samej podszewki. Dzieci mogły stworzyć własne czapki. Wybierały tkaniny i naszywki, a jeśli chciały, również odrysowywały kształt od szablonu. Nasze krawcowe kroiły materiał, szyły i dodawały wybrane ozdoby. Nie powstały dwie takie same czapki, bo każde dziecko wybierało to, co mu się podobało. Właśnie tak podchodzimy do pracy w Creowni. Korzystając z naszych modeli i szablonów, klientki również mogą coś zmienić, wybrać inną tkaninę, coś dodać albo odjąć. Pokaz mody był z kolei krótką prezentacją tego, jak różnie można się u nas ubrać. Każda modelka pokazywała trochę inny styl. Zależało nam na pokazaniu tej otwartości, a przy stole krawieckim na zaproszeniu mieszkańców do wspólnego tworzenia.
Jaka historia stoi za Creownią? Od czego zaczęła się marka i co do dziś określa jej charakter?
Wszystko zaczęło się od Aleksandry Szeremet, która ma krawiectwo trochę w genach. W jej rodzinie te tradycje sięgają kilku pokoleń. Mama była mocno związana z modą i miała krawieckie wyczucie, ale te korzenie sięgają również dziadków i pradziadków. Ola szukała swojej drogi i w pewnym momencie uznała, że właśnie tym chce się zajmować, na własnych zasadach. Od początku zależało jej na jakości i indywidualnym podejściu do klientek. Chciała tworzyć ubrania, w których kobiety będą czuły się dobrze i komfortowo, a później nosiły je przez lata, uzupełniając garderobę kolejnymi elementami. Z takim podejściem powstała pierwsza pracownia w Pile. Marka działa już ponad dwanaście lat. Mamy dwa butiki w Pile, jeden w Bydgoszczy i najnowszy w Wągrowcu, otwarty około dwóch miesięcy przed naszą rozmową. W Bydgoszczy jesteśmy od ponad trzech lat. Prowadzimy również sklep internetowy, a z klientkami kontaktujemy się także przez Facebook i Instagram.

Macie własne pracownie w Pile i Bydgoszczy. Jak wygląda wasz model produkcji?
Opieramy się przede wszystkim na własnej pracy od początku do końca. Mamy dwie pracownie krawieckie i szyjemy głównie własnymi siłami. Jeśli współpracujemy z innymi szwalniami, są to również lokalne firmy. Nasze kolekcje powstają w Polsce, w Pile lub Bydgoszczy. Sklep internetowy działa praktycznie w modelu preorderowym. Kiedy wpływa zamówienie, dopiero zaczynamy szyć wybraną rzecz. Materiał jest ręcznie krojony, ubranie szyte, następnie sprawdzane przez dział jakości i dopiero wtedy trafia do klientki. W pracowniach oferujemy też szycie miarowe. Zawsze mówimy, że szyjemy dla konkretnych osób. To oznacza możliwość dopasowania ubrania do konkretnej kobiety oraz personalizacji naszych modeli. Klientka może wybrać inną tkaninę i wspólnie z nami ustalić zmiany.
Jaką drogę przechodzi nowy model, zanim trafi do sprzedaży?
Nad pomysłami pracuje cały zespół zaangażowany w część kreatywną. Kiedy mamy już pomysł, powstaje pierwsza konstrukcja, a na jej podstawie konstruktorka przygotowuje szablony i rozmiarówkę. Następnie szyjemy pierwsze egzemplarze we wszystkich rozmiarach. Trzeba je przymierzyć, sprawdzić i zaakceptować. Staramy się też trochę je ponosić, żeby zobaczyć, jak zachowują się w codziennym użytkowaniu. Ubranie ma być wygodne, funkcjonalne i sprawdzać się przez dłuższy czas. Dopiero po tym etapie model trafia do produkcji, butików i sklepu internetowego. Zdarzają się również bardzo krótkie serie. Czasami mamy tylko kilka lub kilkanaście metrów konkretnej tkaniny, więc powstają z niej dwie albo trzy sztuki ubrania. Mamy klientki, które właśnie to doceniają. Lubią wiedzieć, że wybrany model powstał w zaledwie kilku egzemplarzach, albo stworzyć z nami coś niepowtarzalnego.

Czy klientki rozumieją, skąd bierze się cena takiego ubrania i ile pracy za nim stoi?
Z tym bywa różnie. Nadal często porównuje się cenę pracy rzemieślniczej z ceną masowej produkcji, bez uwzględnienia tego, jak te rzeczy powstają. Mamy jednak grono klientek, do którego dołączają kolejne osoby, dla których sposób wykonania ubrania jest ważny. Przychodząc do pracowni, mogą czasem poznać konkretną osobę, która dla nich coś stworzyła i uszyła. Wiedzą, skąd pochodzi ubranie i kto nad nim pracował. Staramy się być pod tym względem jak najbardziej transparentni i klientki to doceniają. Więcej wyjaśniania wymaga czasami nasza polityka rabatowa. Pojawiają się pytania, dlaczego rabaty są tak rzadkie i dlaczego nie organizujemy regularnych wyprzedaży. My po prostu na wyprzedaże nie szyjemy. Jeśli taka sprzedaż się pojawia, dotyczy końcówek serii w sklepach stacjonarnych. Wiemy już wtedy, że nie mamy więcej danej tkaniny, niczego z niej nie doszyjemy, a zostały na przykład dwie sztuki. Nie szyjemy po to, żeby potem zrobić wyprzedaż. Tłumaczymy to i widzimy, że coraz więcej osób rozumie nasze podejście.
Co dla rozwoju marki oznaczało wejście do Bydgoszczy? Dlaczego klientki wybierają butik przy Dworcowej?
To był dla nas spory krok i pewne ryzyko. Piła jest mniejszym miastem, a Bydgoszcz daje klientkom znacznie większy wybór. Jest tu dużo galerii handlowych, sklepów sieciowych i marek odzieżowych. Wchodziłyśmy więc na bardziej konkurencyjny rynek. Myślę, że przyciąga przede wszystkim pracownia i możliwość uszycia czegoś dla siebie. Klientka może dopasować ubranie do swojej sylwetki i potrzeb. Nie musi za wszelką cenę mieścić się w standardach dostępnych w sklepach. To jest nasza duża wartość i coś, co coraz trudniej znaleźć w masowej sprzedaży.
Wróćmy do „Chodź na Dworcową”. Czy jakaś reakcja uczestników szczególnie panią zaskoczyła?
Zaskoczyło mnie przede wszystkim zainteresowanie chłopców. Przyznam, że pomyślałam stereotypowo. Być może dlatego, że na co dzień pracuję głównie w kobiecym gronie, zakładałam, że tworzeniem czapek bardziej zainteresują się dziewczynki. Tymczasem było odwrotnie. Szacuję, że chłopcy stanowili nawet od 70 do 80 proc. dzieci, które do nas przyszły. Byli bardzo podekscytowani tym, że mogą stworzyć własną czapkę. Drugie zaskoczenie dotyczyło dorosłych mieszkańców. Rozmawiałam z bydgoszczanami, którzy w ogóle nie wiedzieli, że działamy tu od kilku lat. Mówili, że na co dzień nie bywają przy Dworcowej. Niektórym trudno tam dotrzeć, inni nie wiedzą, gdzie zostawić samochód. Wydarzenie i piękna pogoda sprawiły, że postanowili przyjść. Byli zaskoczeni, że w mieście są takie miejsca i można skorzystać z takich usług. Tego dnia naprawdę dużo się działo. Można było poznać różne marki i spróbować czegoś nowego. Nigdy wcześniej podczas moich wizyt nie widziałam przy Dworcowej tylu osób jednocześnie. Ta ulica naprawdę ożyła.
W butiku można dotknąć tkaniny, przymierzyć ubranie i porozmawiać. Jak pomagacie klientkom, które kupują przez internet?
To wymaga dużego zaangażowania z naszej strony. Zajmuję się również sklepem internetowym i widzę, jak ważne jest indywidualne podejście. Dużo rozmawiamy z klientkami. Wiedzą, że mogą do nas zadzwonić albo napisać, zapytać o model czy poradzić się w sprawie rozmiaru. Zdarza nam się nawet wysyłać próbki tkanin, żeby klientka mogła dotknąć materiału, zobaczyć go u siebie i dopiero wtedy zdecydować się na szycie. Staramy się w ten sposób rozwiązywać wątpliwości, które przy zakupie na odległość są zupełnie naturalne. Mamy już klientki, które są z nami od roku czy dwóch i dobrze znają ten sposób działania. Wiedzą, że wybrane rzeczy są szyte dla nich. Przy nowych osobach potrzebna jest oczywiście rozmowa i wyjaśnienie, jak wygląda cały proces.

Czy zamawiające akceptują dłuższy czas oczekiwania na ubranie?
Stałe klientki wiedzą, że wysyłka nie odbywa się z dnia na dzień, i akceptują to. Rozumieją, z czego wynika czas realizacji. Zdarza się jednak, że ktoś zamawia ubranie na konkretną imprezę, czasami w ostatniej chwili. Wtedy może się z nami skontaktować i zapytać o szybszą wysyłkę. Przeważnie udaje nam się tak zorganizować pracę, żeby zdążyć. Jesteśmy elastyczne i zależy nam na tym, żeby klientki wiedziały, że mogą z nami porozmawiać. Nie używamy chatbotów. Chcemy utrzymać kontakt z konkretnym człowiekiem. Wiele naszych klientek to kobiety z naszego pokolenia lub starsze, które bardzo cenią taką relację. I właśnie ją chcemy podtrzymywać.
Jak chcecie docierać do kolejnych klientek i co zamierzacie zachować w dalszym rozwoju Creowni?
Przede wszystkim autentyczność. Chcemy pokazywać wartość samego tworzenia i pracy, którą wykonujemy. Dlatego podczas „Chodź na Dworcową” tak zależało nam na pokazaniu procesu powstawania ubrania i zaproszeniu mieszkańców do udziału w nim. W ten sposób chcemy też docierać do nowych klientek. Za tym wszystkim stoją ludzie, którzy tworzą dla innych ludzi. Chcemy ich pokazywać i zachować ten osobisty charakter marki. Dzisiaj bywa to trudne, ale nadal można tak pracować.
Podczas „Chodź na Dworcową” mieszkańcy mogli zobaczyć pracę, która zwykle odbywa się za drzwiami pracowni. Dla części z nich było to pierwsze spotkanie z marką obecną w Bydgoszczy od ponad trzech lat. W rozmowie z Małgorzatą Owczarzak ten bezpośredni kontakt powraca przy kolejnych tematach: dopasowaniu ubrania, wyjaśnianiu jego ceny i pomocy przy zamówieniu online. Creownia chce właśnie na nim opierać dalszy rozwój.